Hoge Nood Wordt Deugd’ is een vertelling van een aantal waargebeurde situaties en omstandigheden waarmee je te maken krijgt indien Ziekte van Crohn of een andere darmaandoening je leven regeert. Hoe ga je daarmee om? Wat denken mensen over je? Voel je schaamte? Waarom laat je lichaam je in de steek? Wat als je dat toilet niet haalt? Ben je nou incontinent? Ben je strafbaar wanneer je op straat poept? En wat kun je leren van pandapoep, Ome Willem en Harry Potter?

‘Hoge Nood wordt Deugd’ is het eerste boek van Kris De Prins. Deze druk is gefinancierd door middel van crowd­funding en in eigen beheer uitgegeven.

Geen taboe meer! Poep, je houdt het niet tegen. Dit is het verhaal van een Crohn-getuige.

Voorwoord

Het voorwoord voor mijn boekje is geschreven door dr. Luc Colemont.

Met dit boekje is Kris De Prins er in geslaagd om over de meest doodnormale zaak ter wereld op de meest doodnormale manier te schrijven. Chapeau. Waar de meesten van ons zelden of nooit bij stil staan (figuurlijk) moet hij regelmatig snel een oplossing vinden om letterlijk stil te staan, en vlug een plekje te vinden. Een plekje om te ‘poepen’. In Vlaanderen heeft dit wel een heel andere betekenis, maar ik neem aan dat de meeste lezers hier geen verdere uitleg voor nodig hebben.

Gezonde voeding is vandaag hip. De TV-programma’s en kookboeken halen kijk- en verkoopcijfers die tien jaar geleden ondenkbaar waren. We vergeten echter maar al te vaak dat die voeding op één of andere manier, op één of ander moment het lichaam moet en zal verlaten. Of tenminste datgene wat de ‘belangrijkste motor van het lichaam’ niet nodig vond om op te nemen of kon opnemen.

Deze ‘evacuatie’, zoals dat zo mooi heet, is wereldwijd één van de meest uitgevoerde acties, niemand ontsnapt er aan. En toch wordt er nog zo weinig over gesproken, zeker als het allemaal iets minder vlot en gemakkelijk loopt. Op dat punt is Kris als Crohn-patiënt een ervaringsdeskundige. ‘Hoge nood wordt deugd’ is op een erg aangename, bijna speelse manier geschreven.

Kris neemt je mee in zijn dagelijks leven en vertelt hoe en waarom dit voor hem niet zo eenvoudig is als het lijkt. Hij beschikt bovendien over de unieke eigenschap om zijn woorden in beelden en geluid om te zetten. Je hoort de vogeltjes fluiten, je hoort teckel Guus hijgen en blaffen, je hoort het water tegen de rotsen klotsen. En ja, je hoort en ziet hoe Kris overvallen wordt door angst en onzekerheid en toch telkens een oplossing vindt. Opgeven staat immers niet in zijn woordenboek.

Hopelijk leest iemand van de Nederlandse Spoorwegen ook dit boekje, het zou veel reizigers ten goede kunnen komen. Wie wil weten waar het woordje ‘anus’ zijn oorsprong vindt, krijgt van Kris ook hier een antwoord op.

Ik kan het boekje aan iedereen aanbevelen. Vlot geschreven, vlot om te lezen. Misschien zelfs bij je volgende toiletbezoek!

Van harte,

Dr. Luc Colemont

Maagdarmspecialist

Mede-oprichter vzw Stop Darmkanker